Το πλάνο

Σηκώθηκα για να γράψω. Ήμουν για ώρα ξαπλωμένη σε μια πολύ άβολη στάση στο κρεβάτι, Τετάρτη βράδυ, μετά το γυμναστήριο. Ακύρωσα δύο κανονίσματα. Δεν κουνήθηκα. Ειλικρινά, θεωρούσα ότι έχω μεγαλώσει αρκετά για να πάθω κάτι τέτοιο. Δεν μου αρέσουν οι ενδείξεις που δείχνουν μια μονιμότητα στο σκοτάδι του εαυτού μου. Προτιμώ να σκέφτομαι πως, η τάδε περίοδος ευθυνόταν, ήμουν έφηβη, ήμουν πρώτο έτος σε άγνωστη πόλη, ήμουν σε καραντίνα. Τώρα θα βρω ίσως κάτι να εξηγήσω το βούλιασμα. Το ότι δεν θα κάνω μπάνιο μετά το γυμναστήριο και δεν θα μου φτιάξω ένα γεύμα. Ας μου εξηγηθεί κάπως περίτεχνα το γιατί δεν είμαι δοτική απέναντί μου τώρα.

Είμαι πίσω απ' το βλέμμα. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω κάθε άτομο φαντάζεται ότι βρίσκεται σε κάποιο μέρος μέσα στο σώμα του. Είχα δει στο τικτοκ ότι μια κοπέλα έλεγε ότι νιώθει ότι βρίσκεται κάπου μπροστά απ' τους πνεύμονες. Εγώ βρίσκομαι πίσω απ' το βλέμμα κι ελαφρώς πιο ψηλά. 

Πιστεύω πως ο μόνος λόγος που δεν έχω πεθάνει είναι η περιέργεια. Ίσως -κι ας μην θέλω να το παραδεχτώ, επειδή είναι κάπως παθέτικ- και η ελπίδα. Ελπίδα για τι; Τα όνειρα πέθαναν.

Τελευταία αφαιρώ βάρη. Αφαιρώ συνδέσεις, ανθρώπους, οικογενειακούς δεσμούς. Μόνο με το αγόρι μου είμαι πολύ κοντά. Αυτό κάπως έτυχε στη ζωή μου, βέβαια το προσπάθησα και εγώ αρκετά να δουλέψει. Νιώθω τύψεις απέναντί του. 

Παρατήρησα πως αδημονώ πάνω απ' το κινητό να απαντήσει η Χ για τη διαδικασία του να γίνω δωρήτρια οργάνων -ή ό,τι. Θέλει να μου εξηγήσει όλα τα βήματα. Και εγώ κάπως της είπα ότι δεν βιάζομαι, αλλά βιάζομαι. 

Έτσι κάπως λειτουργεί ο εγκέφαλός μου. Κάνει πλάνα, απ' το πουθενά, από εκεί που δεν το περιμένω, προγραμμματίζει για 'μένα, πριν από μένα, χωρίς εμένα. Είναι ένα Σύστημα που, μόλις πάρει μια απόφαση, εγώ είτε θα την ακολουθήσω, είτε θα ματώσω πολύ για να την αναιρέσω. Και είμαι πάρα πολύ κουρασμένη σήμερα.

Πιστεύω ότι αύριο η Α θα μου γράψει βιταμίνες -έτσι τα λέμε για να το κανονικοποιήσουμε κι αυτό. Αναρωτιέμαι αν θα της πω την αλήθεια.

Περίμενα να είναι πολύ πιο όμορφα τα πράγματα. Ατύχησα

Αν ψάχνεις την ελπίδα σε όλο αυτό το μουρμουρητό, σκέψου απλά ότι τουλάχιστον σηκώθηκα για να γράψω.