από εκείνη τη φωτογραφία με το σκάκι

Σε φοβάμαι γιατί κρατάς στα χέρια σου τον πιο ευάλωτο εαυτό μου. Γιατί μαζί σου έκανα τα μεγαλύτερα λάθη και έχω εκδηλώσει τον πιο αδέξιο εαυτό μου. Έχω υπάρξει εγωίστρια, εκδικητική, θυμωμένη και ανασφαλής. Δεν μπορούμε να πούμε ένα γεια εμείς οι δύο. Το γεια από μόνο του είναι εύκολο να λεχθεί. Το μετά είναι το θέμα.. Μετά τι θα πούμε; Εγώ δεν έλεγα ποτέ τα τυπικά -και ούτε και εσύ τα έλεγες. Δεν ήξερα τι έκανες το μεσημέρι σου, αλλά γνώριζα τι μελετούσες μέσα σου για ώρες με αφορμή κάποιο βιβλίο που δεν ολοκλήρωσες, γιατί ήθελες να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. Κι εσύ δεν ήξερες με ποιον βγήκα και πώς πήγε, αλλά ήξερες πόσο με έχουν πληγώσει οι άνθρωποι και πόσο βάρος βάζω στις λέξεις των άλλων γύρω μου.

Τυπικά δεν υπήρχαν, γιατί εμείς οι δύο δεν είμαστε τυπικοί άνθρωποι, ούτε ήμασταν ποτέ οι τυπικοί φίλοι. Άρα τι θα πούμε μετά το γεια; Γεια σου, Δ, μου έχει γαμήσει η ιστορία μας. Σκέφτομαι συνέχεια τα λάθη, τις ενοχές, τον θυμό και τα απωθημένα. Η σχέση μας είναι γεμάτη απωθημένα και πόνο. Η απόρριψη και η ανασφάλεια κυριαρχούν. Γεια σου, Δ, θυμάσαι πόσες φορές σε εγκατέλειψα; Γεια σου, Δ, θυμάσαι πόσες φορές μου έκλεισες την πόρτα στα μούτρα; Γεια σου, Ε, θα πεις κι εσύ, μου έχεις πρήξει τον πούτσο. 

Μετά το γεια δεν θα πούμε τίποτα, θα σου πω εγώ. Μετά το γεια, σιωπή. Εσύ θα γελάσεις αμήχανα και άθελά σου θα κοροϊδέψεις τη στιγμή μας, την ευκαιρία μας. Κι εγώ θα σου πω "άστο καλύτερα" και θα την αφήσω να φύγει. "Καλύτερα". Όλο ένα "άστο καλύτερα" ήταν για εμένα. Τι μαλακισμένο που είμαι και εγώ. Αφού δεν είναι καλύτερα έτσι. Δεν μου περνάει, ρε παιδί μου. Δεν μου περνάνε οι άνθρωποι. Πέρασαν, άγγιξαν, έφυγαν κι έμειναν. Αφού φεύγουν, μένουν, έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλός μου, μετά από τόσο τραύμα. Η εγκατάλειψη είναι μαύρο μελάνι στα ρούχα μου. Και κάθε φορά θα επιλέξω να φορέσω τα ίδια για να βγω έξω. Και να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους, με τα ίδια αυτά ρούχα, με αυτά που με έδιωξαν οι άνθρωποι. 

Έχω ρε συ τόσα να σου πω. Που τώρα δεν έχουν σημασία και δεν θέλω να λυθούν, τα έχω λύσει. Τα έχω βάλει σε σειρά. Ξέρω τι είχα ανάγκη από εσένα και γιατί φοβόμουν και να στο ζητήσω. Δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Δεν εμπιστεύτηκα και δεν αφέθηκα. Δεν έδωσα ευκαιρία, δεν εκτέθηκα. Δεν σου είπα γιατί θυμώνω τόσο πολύ, δεν σου είπα πόσο καλή είμαι στο να κατασκευάζω την απόρριψη. Δεν σου εξήγησα ότι πληγώθηκα από τη στάση σου. Και δεν σου ζήτησα συγγνώμη για τη δική μου. Απλά εγκατέλειψα και γύρισα από την άλλη. Μαλακία, σόρρι. 

Δεν θέλω να σου πω γεια. Θέλω να σου μιλήσω για αυτή τη φωτογραφία. Αυτή που γελάω και δεν δείχνω το πρόσωπό μου. Και εσύ κρύβεσαι με το χέρι σου. Κάθεσαι απέναντί μου και μας χωρίζει ένα σκάκι. Φαίνεται να πηγαίνει ισότιμα η φάση και να έχουμε χάσει και οι δύο πολλά πιόνια. Στην άμυνα διαρκώς και με πολύ αργούς ρυθμούς χάναμε έναν έναν τους στρατιώτες μας. Χάσαμε κομμάτια μας για να κερδίζει η άμυνά μας. Έτσι μας θυμάμαι. Μια φωτογραφία, ένα ματς γεμάτο αμηχανία, άμυνα, εγωισμό, γέλιο και απωθημένα. Εγώ να φοβάμαι να σε πλησιάσω και να σε αγγίξω. Να αγκαλιάζω όλους τους άλλους φίλους μας εκτός από εσένα. Να αφήνω ελεύθερες τις εκφράσεις του προσώπου μου σε όλους εκτός από εσένα. Να ξεχνιέμαι μαζί με τους άλλους γύρω μας, αλλά με εσένα να είμαι σε διαρκή επιφυλακή.

Εσύ πώς με θυμάσαι;

Σου έχω πει. Σου έχω στείλει ξέρω 'γω αλλά μάλλον ήταν μαλακία. Γιατί δείχνω άλλη μια φορά πόσο δειλή είμαι να διεκδικήσω μια θέση στη ζωή σου. Φοβάμαι να χάσω, για αυτό είμαι δειλή. Δεν θέλω να παίξω γιατί φοβάμαι να χάσω από εσένα. Με τρομάζει το να με κερδίσεις και να με πετάξεις μακριά σου. Και ζηλεύω όλον αυτόν τον κόσμο που τόσο άνετα σου λέει γεια, χωρίς να σφίγγεται ο λαιμός τους για το τι θα γίνει μετά.